برهوت ، مکانی طبیعی نیست که در مناطق گرم ( یا کوهستانی حتا ) ، از جایی که شهر و مدنیت ، پایان می پذیرد ، آغاز می شود ؛ برهوت ، هیولای به ظاهر مهربانی است که شهر را بلعیده است با تمامی شهروندان آشفته اش ، با تمامی دستگاه های مسلط اش . برهوت ، بیابانی است که تو ، تنها ، و تنها  "چیز"ی هستی که به سطحِ مسطح اما وهم انگیز آن پرتاب شده ای ؛ نقطه ای که انسان با خویش وارد هم اندیشی می شود ؛ خیابان یک طرفه و مطلقی که بیابان را بازتولید کرده است ؛ تنهایی مفرط و ناامیدی ناب را ... برهوت ، موقعیت تاریخی ای است که "من" ، دچار  "بی تویی/بی مخاطبی" می شود و هیچ مکالمه واقعی ای درنمی گیرد ، ما فقط از کنار هم چونان اشباحی روان پریده ، چنان بی گفتگو می گذریم/گذرانده می شویم که گویی از کنار تیر برق گذشته ایم .

این شهر ، برهوتی است بزک کرده و فریبنده . و شاید ، اصلا ، برهوت در درون ماست . درونی خالی شده از هر میلِ به شدن . و چنین است که برهوت تمدید می شود ...

برهوت یک پروژه ی در فرایند است ؛ زاییده یک تصادفِ مقدس و درحالِ شدنِ مداوم . پروژه ای که به قلمروِ از پیش تعیین شده ای تن نمی سپارد . و بدین ترتیب به ذات شونده ی حیات می پیوندد ... موسیقی ای که با موتور احساسِ اندیشیده ، قلمروهای بالقوه ی صدا و اندیشه را کشف و افشا می کند  . مکالمه ای بین ما و هستی . گروهی ( فعلا ) دو نفره که می دانند هر چیزی صدایی دارد ؛ حتا سکوتی که در همهمه ساکنان برهوتِ شهر ، جاری است…

www.barahoot.farzad-ajory.com